Biogram w trakcie opracowywania

Jerzy Kukorowski, „Yego”, „Kukor” – malarz, scenograf, rękodzielnik artystyczny

DATA i MIEJSCE URODZENIA: 17 maj 1966 r., Szczecin

DATA i MIEJSCE ŚMIERCI: 24.05.2020 r., Oslo, Norwegia

MATKA: Mieczysława z domu Józefowicz urodzona w Tuliszkowie. Szkolę średnią ukończyła w Grudziądzu. Po ślubie wraz z mężem zamieszkała w Szczecinie. Tu ukończyła bibliotekoznawstwo. Wieloletni i zasłużony pracownik Pracowni Konserwacji Zabytków, gdzie prowadziła Dział Informacji Konserwatorskiej oraz Bibliotekę Zakładową.

OJCIEC: Eugeniusz. Technik budowy maszyn. Pracownik Stoczni Szczecińskiej im. Adolfa Warskiego. Zasłużony racjonalizator.

RODZEŃSTWO: siostra Joanna

ZWIĄZEK MAŁŻEŃSKI: trzykrotnie żonaty

ŻONA: ..., ...., ...

DZIECI: –

MIEJSCA ZAMIESZKANIA:

Szczecin, Oslo, Vågå

NAUKA:

Od najmłodszych lat przejawiał niezwykłe zainteresowanie czytaniem książek. Literatura historyczna, przygodowa i fantastyka były „Yego” pasją (w wieku 6 lat przeczytał Trylogię). Pokaźna biblioteka domowa i szkolna okazały się zbyt ubogie, aby zaspokoić jego głód wiedzy. Zaczął, więc sam wymyślać fabuły oprawiając je w obrazy i postaci. Tak powstały „Yego” komiksy i rozwinęła się pasja do rysowania. Miłość do książek pozostała z nim na zawsze. Znajdował w nich inspirację, ucieczkę od szarości i wszechobecnej przeciętności, która w tamtych czasach była normą. Swoje postrzeganie świata manifestował całym sobą. Nie akceptował reguł, kanonów mody ani zachowań, których ówczesne społeczeństwo oczekiwało od młodego człowieka. Po ukończeniu z wyróżnieniem szkoły podstawowej rozpoczął edukację w IX LO przy pl. Mariackim 1 w Szczecinie. Tam też przeżył krótką, acz intensywną przygodę z muzyką. Wraz z grupą kolegów powołał do życia zespół „Skandal”, który potem zmienił nazwę na „Diana”. Grał w nim na gitarze basowej.

PRACA / AKTYWNOŚĆ ARTYSTYCZNA:

Kolejne lata były czasem zmian, poszukiwań i transformacji. W 1984 roku uległ poważnemu wypadkowi komunikacyjnemu, z którego cudem ocalał. Po długim okresie hospitalizacji oraz rekonwalescencji powrócił do malowania. Indywidualną działalność artystyczną rozpoczął w 1989 roku. Przez wiele lat żył i tworzył w rodzinnym Szczecinie, a od 1999 roku był członkiem Stowarzyszenia Polskich Artystów Grafików. Jego sztuka była kontrowersyjna i niekomercyjna, wywoływała skrajne emocje. Prowokowała, zachwycała, wprawiała w zakłopotanie, a nawet raziła i odpychała. On sam mówił o niej tak: „Trudno jest mówić w moich obrazach o analitycznej kompozycji czy strukturze. Powstają one raczej samoistnie, gdzie twórca jest raczej medium niż kreatorem. Nie szukam rozwiązań estetycznych czy tematów ze świata, którego doświadczam. Tak jak się pojawiają, pozwalam im też zniknąć, zamalowując fragmenty lub paląc obrazy, których już nie chcę więcej oglądać – na ich miejsce pojawiają się nowe. Kiedy kończy się istotny okres w moich poszukiwaniach, pozwalam nagromadzonym pamiątkom, obrazom, rozproszyć się”.

DOROBEK:

Jerzy Kukorowski malował portrety znanych ludzi kultury bezpośrednio na ścianach w Słowianinie i Teatrze Polskim oraz na różnego rodzaju podkładach, często nietrwałych. Jeden z takich obrazów wisiał przez 10 lat w Klubie 13 Muz. W 2008 roku zdemontowanie pracy ze ściany na czas remontu sali, w sposób nieprzemyślany i bez porozumienia z autorem, doprowadziło do jej zniszczenia – przypadek ten opisano w „Kurierze Szczecińskim”.

OSTATNIE MIEJSCE SPOCZYNKU: Zmarł 24 maja 2020 roku w szpitalu w Oslo. Po kremacji urnę z prochami złożono 24 maja 2021 roku na Cmentarzu Centralnym w Szczecinie, kwatera 113A, rząd 5, grób 10.

Cmentarz Centralny w Szczecinie, kwatera 113A, rząd 5, grób 10. Fot. 16.06.2021, SNW